?

Artigo de Xurxo Martinez Crespo

?

www.galizacig.com

I?aki de Juana Chaos publicou dous artigos no xornal Gara en 2004. Un o 30 de decembro co t?tulo ?Gallizo?, e outro o 1 do mesmo mes co t?tulo ?El Escudo?. Por estes dous artigos foi condenado a 12 anos e sete meses de cadea por un delito de ameazas. Nun dos artigos, repet?a aquel sonado berro de Jon Idigoras cando non tomou o seu asento de deputado nas Cortes (nunca mellor dito) espa?olas: ?Quitade as vosas suxas mans de Euskadi? e no outro artigo, dirix?ndose ? directora xeral de prisi?ns, a se?ora Gallizo, escrib?a: ?O ?nico horizonte de xustiza nas cadeas ? a demolici?n dos seus muros?.

Os artigos de I?aki de Juana Chaos poden ser consultados na Internet (a?nda non ? delito lelos) e calquera lector pode ver que nin son ameazas nin merecen 12 anos e sete meses de cadea.

I?aki de Juana Chaos leva moitos anos na cadea. O 24 de outubro de 2004 ti?a que ser posto en liberdade do c?rcere de Algeciras, despois de 17 anos e 9 meses na prisi?n. Foi condenado baixo o C?digo Penal de 1973, que recoll?a a refundici?n de condenas, ? dicir, a acumulaci?n nunha soa, e fixaba o limite m?ximo de permanencia na cadea en 30 anos, establecendo os criterios para as redenci?ns de penas con que reducir o cumprimento destas.

Mais o caso de I?aki de Juana non ? o ?nico entre presos que deber?an estar na r?a e a?nda est?n na cadea. Txomin Troiti?o, que leva 19 anos, Patxi G?mez L?pez, 17 anos, Txutxin Bollada ?lvarez, 19 anos, Joseba Artola Ibarretxe, 20 anos, Koldo Hermosa Urra, 19 anos e Txerra Mart?nez Garc?a con 15 anos, tam?n deber?an estar agora nas s?as casas, mais est?n no c?rcere.

A esta lista deben engadirse aqueles que sofren doenzas terminais e non son liberados como Vera ou Galindo, como Jon Agirre Agiriano, Maril? Gorostiaga, Bautista Barandalla Iriarte, Juan Jos? Rego Vidal, Josu Uribetxeberria Bolinaga e Jos? Ram?n Foruria Zubialde.

Xunto a estes doentes est?n os m?is de 146 presos que cumpriron as tres cuartas partes da condena e tam?n deber?an estar en liberdade. As constantes ?revisi?ns? de penas non son outra cousa que a aplicaci?n dunha cadea perpetua, abolida no Estado espa?ol dende o C?digo Penal de 1928.
A finalidade da pena

No tan denominado ?primeiro mundo? de Rajoy, onde existe un Estado de Dereito, ningunha lei pode ser aplicada con car?cter retroactivo cando prexudica o reo, o traballador ou o contribu?nte, e po?o estes tres exemplos porque son precisamente aos ?nicos aos que si se lles pode aplicar unha lei con caracter retroactivo sempre que os beneficie.

A finalidade da pena, unha vez abolida a cadea perpetua, o espa?ol?simo garrote vil, os fusilamentos e tantas outras cousas, ? a reinserci?n do reo na sociedade. Un principio b?sico do dereito ? que ?o pensamento non delinque?, s? os feitos poden ser considerados, segundo un tipo penal, delitos. Se non hai tipo (descrici?n do feito obxecto dunha pena), non hai delito.

As leis informan que todo o que non estea expresamente prohibido est? permitido. A reinserci?n do reo na sociedade que agarda por el, no caso de I?aki de Juana, v?n da man dos seus estudos feitos no c?rcere, as? como das publicaci?ns e as redenci?ns extraordinarias e ordinarias que rebaixaron a s?a condena.

Abraiados e asqueados estamos cando pa?ses como Turqu?a deben quitar dos seus c?digos o delito de opini?n contra a historia patria, ou cando nos pa?ses musulm?ns o pensamento (lei relixiosa) ? considerado un delito contra o Estado (o revisionismo hist?rico).
Arist?teles ? a Xustiza

A ra?z do caso de I?aki de Juana Chaos, leo con atenci?n os dous principais xornais do Estado (pola tiraxe) que son El Pa?s e El Mundo. Victoria Prego, facendo alarde de incultura e veleno mal intencionado, chama ao Poder Xudicial a defenderse contra a intromisi?n do Poder Executivo por querer influ?r nas condenas ou redenci?ns de condenas debido ao proceso de paz.

Doutra banda, o Poder Xudicial do Estado espa?ol, o mesmo que permite sa?r do c?rcere por depresi?n a Rafael Vera, ou ao ex-xeneral Galindo e a tantos outros, antep?n o que eles chaman lei ? xustiza, que non son o mesmo, porque na Alema?a de Hitler aplic?base a lei, tanto as? como na Uni?n Sovi?tica de Stalin, na Arxentina de Videla e sucesores, no Chile de Pinochet, no Estado espa?ol de Franco, no Israel de Sharon ou na Uganda de Idi Am?n; de feito, nada lles valeu aos alem?ns alegar o cumprimento da lei na Alema?a nacionalsocialista como defensa nos xu?zos de N?remberg, pois segundo o Tribunal Internacional existen dereitos por encima da lei coma o Dereito Natural, que nos di que a vida dos seres humanos ? un ben a protexer.

Arist?teles colocaba ? equidade como complemento da xustiza. Coloc?baa coma unha virtude, que constitu?a un h?bito permanente para interpretar e aplicar a lei, determinando o que ? xusto en cada caso particular. A lei ten un car?cter universal e non pode prever nin determinar en concreto todos os casos particulares. Tampouco pode prever nin ter en conta a variabilidade das circunstancias en que se executar?n as acci?ns. Por isto ? necesaria a equidade, que se distingue pola s?a flexibilidade, corrixindo a moldeando a rixidez que son propias da lei, e apl?caa non como unha norma r?xida e inhumana, sen?n ao xeito da regra flex?bel de chumbo dos albaneis lesbios, que se afai ?s formas da pedra que tratan de medir(1). Neste sentido, moitas veces o equitativo ? prefer?bel ao xusto. Tampouco o que ten a lei ao seu favor debe ser rixidamente xusto, sen?n con suavidade.

En Rethorica Arist?teles di ?Pois o equitativo parece que ? xusto, mais ? equitativo o xusto m?is al? da lei escrita. Isto acontece unhas veces con vontade e outras sen vontade dos lexisladores; sen a s?a vontade, cando non poden definir, mais ? forzoso falar en absoluto, ou se non, co valor m?is xeral.

Ser indulxente coas cousas humanas ? tam?n de equidade. E mirar, non a lei, sen?n o lexislador. E non a letra, sen?n a intenci?n do lexislador, e non o feito, sen?n a intenci?n, e non a parte sen?n o todo, nin como ? o acordo no momento, sen?n como era sempre ou a maior?a das veces. E lembrarse m?is dos bens que dos males recibidos, e m?is dos bens que recibiu que dos que fixo. E soportar a inxustiza recibida. E preferir a soluci?n m?is polas palabras que polas obras. E querer mellor acudir a unha arbitraxe que a un xu?zo, porque o ?rbitro tende ao equitativo, mais o xu?z ? lei, e por iso inventouse o ?rbitro, para que domine a equidade?(2).

Coido que estas citas de Arist?teles son claras. El tam?n est? preso no ?nico pa?s de Europa que pechou un xornal (xunto a Turqu?a) e ilegalizou un partido pol?tico.

Comments are closed.